บทที่ 18 กำแพงน้ำแข็ง

บรรยากาศในห้องอาหารค่ำวันนี้หนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศบีบอัดอยู่ทุกตารางนิ้ว แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ระย้าไม่อาจหลอมละลายกำแพงความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นกลางโต๊ะอาหารได้เลยแม้แต่น้อย

ปรางปวีร์นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ฝั่งซ้ายของโต๊ะ สองมือประคองช้อนส้อมเกร็ง ดวงตาหลุบมองเพียงจานข้าวสวยที่พร่องไปไม่ถึงครึ่ง หู...